استاندارد، بخشی از دیپلماسی تجاری است

به گزارش اکو اقتصاد به نقل از روابط عمومی انجمن دارندگان نشان استاندارد ایران در بسیاری از کشورها، استاندارد و ارزیابی انطباق بخشی از زیرساخت توسعه تجارت محسوب می‌شود. همکاری میان نهادهای استاندارد، آزمایشگاه‌ها، تشکل‌های بخش خصوصی و دستگاه‌های متولی تجارت می‌تواند هزینه ورود بنگاه‌ها به بازارهای خارجی را کاهش دهد.یکی از موضوعات مهم در این زمینه، توسعه همکاری‌های بین‌المللی و حرکت به سمت پذیرش متقابل نتایج آزمون و گواهی‌هاست.هر اندازه یک صادرکننده مجبور باشد فرآیندهای کمتری را در کشور مقصد تکرار کند، زمان و هزینه صادرات کاهش پیدا می‌کند و قدرت رقابت او افزایش می‌یابد.از این منظر، استاندارد صرفاً یک موضوع فنی نیست؛ بلکه باید آن را بخشی از دیپلماسی اقتصادی و تجاری کشور دانست.
قواعد تجارت جهانی در حال تغییر استچالش مهم‌تر آن است که استانداردهای بازارهای جهانی نیز ثابت نمانده‌اند. الزامات مرتبط با محیط‌زیست، مصرف انرژی، انتشار کربن، مسئولیت اجتماعی، قابلیت ردیابی زنجیره تأمین و تولید پایدار روزبه‌روز اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند.این تغییرات حامل یک پیام مهم برای صنعت ایران است: رقابت آینده فقط بر سر قیمت و حتی کیفیت سنتی محصول نخواهد بود.ممکن است یک بنگاه محصول باکیفیت و قیمت مناسبی تولید کند، اما اگر نتواند اطلاعات مورد نیاز درباره منشأ مواد اولیه، فرآیند تولید، مصرف انرژی یا آثار محیط‌زیستی محصول خود را ارائه کند، در برخی بازارها با محدودیت روبه‌رو شود.بنابراین رصد استانداردها و مقررات آینده بازارهای صادراتی باید به یکی از وظایف دائمی بنگاه‌های صادرات‌محور تبدیل شود.
از «کالای استاندارد» به «کالای قابل پذیرش جهانی»اگر به دنبال افزایش صادرات غیرنفتی هستیم، باید یک تغییر اساسی در نگاه خود ایجاد کنیم. هدف نباید صرفاً تولید کالایی باشد که استاندارد داخلی را دریافت کند؛ باید کالایی تولید کنیم که الزامات بازار هدف را بشناسد و امکان پذیرش آن در بازارهای بین‌المللی فراهم باشد.برای رسیدن به این هدف، بنگاه‌ها به اطلاعات دقیق درباره استانداردهای کشورهای مقصد، آزمایشگاه‌های توانمند، گواهی‌های معتبر، آموزش تخصصی و حمایت تشکل‌های حرفه‌ای نیاز دارند.در کنار آن، استانداردهای ملی نیز باید به‌صورت مستمر با تحولات فناوری و تجارت جهانی مقایسه و به‌روزرسانی شوند.استاندارد ملی، پایه ضروری تولید باکیفیت است؛ اما برای فتح بازارهای صادراتی کافی نیست.اگر می‌خواهیم کالای ایرانی در بازار جهانی نه به‌عنوان یک فروش مقطعی، بلکه به‌عنوان یک محصول قابل اعتماد و رقابت‌پذیر حضور داشته باشد، باید فاصله میان «استاندارد داخلی» و «الزامات بازار جهانی» را جدی‌تر از گذشته ببینیم. آینده صادرات از کارخانه‌ای آغاز می‌شود که پیش از تولید، استاندارد بازار مقصد را می‌شناسد.