به گزارش اکو اقتصاد، بر اساس نموداری که خبرگزاری **بلومبرگ** با استناد به داده‌های پایگاه **COFER** صندوق بین‌المللی پول (IMF) منتشر کرده، سهم دلار آمریکا از ذخایر رسمی ارزی بانک‌های مرکزی جهان طی بیش از دو دهه گذشته روندی کاهشی اما تدریجی را تجربه کرده است.

این داده‌ها نشان می‌دهد سهم دلار که در آغاز دهه ۲۰۰۰ حدود ۷۰ درصد از ذخایر ارزی جهان را تشکیل می‌داد، تا سال ۲۰۲۵ به حدود ۵۸ درصد کاهش یافته است. با این حال، دلار همچنان با فاصله قابل توجه نسبت به سایر ارزها، مهم‌ترین ارز ذخیره جهان محسوب می‌شود.

در مقابل، سهم یورو طی این سال‌ها عمدتاً در محدوده ۲۰ درصد باقی مانده و ارزهایی مانند ین ژاپن، پوند انگلیس و یوان چین نیز افزایش‌های محدودی را در ترکیب ذخایر ارزی بانک‌های مرکزی ثبت کرده‌اند. با وجود این تغییرات، مجموع سهم این ارزها هنوز فاصله قابل توجهی با دلار دارد.

این روند را نمی‌توان نشانه افول ناگهانی جایگاه دلار در نظام مالی بین‌المللی دانست، بلکه بیش از هر چیز بیانگر حرکت تدریجی بانک‌های مرکزی به سمت متنوع‌سازی سبد ذخایر ارزی است. در سال‌های اخیر، افزایش تنش‌های ژئوپلیتیکی، استفاده گسترده‌تر از تحریم‌های مالی و تلاش برخی اقتصادهای بزرگ برای کاهش وابستگی به دلار، انگیزه نگهداری بخشی از ذخایر در سایر ارزها را تقویت کرده است. هم‌زمان، رشد سهم اقتصادهای نوظهور، به‌ویژه چین، نیز به افزایش تدریجی نقش ارزهای غیردلاری در ذخایر جهانی کمک کرده است.

با این حال، کاهش سهم دلار به معنای از دست رفتن نقش محوری آن نیست. عمق بازارهای مالی آمریکا، نقدشوندگی بالای اوراق خزانه‌داری، جایگاه دلار در تجارت جهانی و نقش آن در نظام پرداخت بین‌المللی همچنان مزیت‌هایی هستند که تاکنون هیچ ارز دیگری نتوانسته در همان مقیاس فراهم کند. از همین رو، هرچند روند تنوع‌بخشی به ذخایر ارزی ادامه دارد، اما داده‌های موجود نشان می‌دهد این تحول بیشتر یک تغییر تدریجی در ترکیب ذخایر جهانی است تا جابه‌جایی بنیادی در ساختار نظام پولی بین‌المللی.