به گزارش اکواقتصاد، نشریه تحلیلی بلومبرگ در یکی از آخرین گزارشهای خود به پدیده ورود سرمایهگذاران خُرد شهری به بخش کشاورزی از طریق پلتفرمهای تخصصی مانند AcreTrader و FarmTogether پرداخته است.در این مقاله آمده است: «برای دههها، خرید زمینهای کشاورزی باکیفیت تنها در انحصار صندوقهای بازنشستگی بزرگ یا میلیاردرهایی نظیر بیل گیتس بود. اما اکنون پلتفرمهای تأمین مالی جمعی این ساختار را تغییر دادهاند. سرمایهگذاران میتوانند با مبالغی ناچیز (حتی کمتر از ۵ هزار دلار)، سهام مشاع یک مزرعه بادام در کالیفرنیا یا یک زمین ذرت در ایاوا را خریداری کنند.»
بلومبرگ اشاره میکند که جذابیت اصلی این مدل برای شهرنشینان، مصونیت سرمایه در برابر تورم است. زمین کشاورزی یک دارایی مشهود است که ارزش آن همگام با تورم رشد میکند و همزمان، از محل فروش محصولات (تولید سالانه) سود نقدی به سهامداران پرداخت میشود. این رسانه تأکید میکند که تأمین مالی جمعی، کشاورزی را از یک پیشه سنتی به یک «طبقه دارایی مدرن و دموکراتیک» تبدیل کرده است.
والاستریت ژورنال: «سرمایهگذاری روی فناوریهای اقلیمی؛ محرک جدید پلتفرمهای جمعی»
روزنامه والاستریت ژورنال از زاویهای دیگر یعنی «فناوریهای کشاورزی پایدار» (Sustainable AgTech) به این موضوع نگریسته است. بر اساس گزارش این روزنامه، بخش عمدهای از سرمایههای جذبشده در پلتفرمهای جمعی مدرن، دیگر صرفاً خرید بذر و کود نمیشود؛ بلکه معطوف به زیرساختهای مقابله با خشکسالی است.والاستریت ژورنال مینویسد: «دولتها به دلیل بروکراسی شدید نمیتوانند سرمایه لازم برای مجهز کردن مزارع به سیستمهای آبیاری هوشمند مبتنی بر هوش مصنوعی یا گلخانههای هیدروپونیک را بهسرعت تأمین کنند. در این میان، پلتفرمهای تأمین مالی جمعی مبتنی بر بدهی (Crowdlending) به کمک آمدهاند. در این مدل، مردم به کشاورزان وام میدهند تا آنها مزارع خود را به فناوریهای سبز مجهز کنند و سپس اصل و سود وام را از محل صرفهجویی در مصرف آب و افزایش بهرهوری بازپس میگیرند.»این روزنامه هشدار میدهد که ریسکهای اقلیمی (مانند خشکسالیهای ناگهانی یا آفات جدید) همچنان تهدیدی برای این سرمایهگذاریها هستند، اما تنوعبخشی به سبد مزارع در پلتفرمها، این ریسک را برای سرمایهگذاران به حداقل رسانده است.
فایننشال تایمز: «عبور از بانکهای سنتی؛ مدل مالی جدید آفریقا و آسیای جنوبی»
روزنامه فایننشال تایمز هم در گزارشی ویژه، به بررسی تأثیر تأمین مالی جمعی در کشورهای در حال توسعه پرداخته و پلتفرمهایی نظیر Farmcrowdy را مورد تحلیل قرار داده است.در این تحلیل آمده است: «در بازارهای نوظهور، بانکهای سنتی کشاورزان کوچک را به دلیل نداشتن وثیقههای ملکی معتبر، فاقد صلاحیت دریافت وام میدانند. تأمین مالی جمعی در این مناطق عملاً نقش بانکداری سنتی را حذف کرده است. سرمایهگذاران بینالمللی و محلی از طریق اپلیکیشنها، مستقیماً سرمایه خرید طیور یا تجهیزات را در اختیار کشاورز قرار میدهند و در سود نهایی شریک میشوند.»فایننشال تایمز این مدل را یک بازی برد-برد برای امنیت غذایی جهان و رشد اقتصادی جوامع محلی توصیف میکند که توانسته زنجیره تأمین غذا را در بحرانهای ژئوپلیتیک اخیر سرپا نگه دارد.
چشمانداز برای بازار ایران
مرور مقالات رسانههای معتبر جهان نشان میدهد که تأمین مالی جمعی در حوزه کشاورزی دیگر یک بستر خیریه نیست، بلکه یک تجارت هوشمندانه، سودآور و ابزاری برای تنظیمگری اقتصادی است.برای اقتصاد ایران که با تورم ساختاری، محدودیت منابع آبی و ناترازی منابع بانکی دستوپنجه نرم میکند، بومیسازی دقیق این الگوها میتواند یک راهبرد کلیدی باشد. هدایت نقدینگی سرگردان جامعه به سمت پروژههای طراحانهشده کشاورزی (مانند توسعه گلخانههای مدرن یا کشتهای قراردادی صادراتمحور) از طریق پلتفرمهای تحت نظارت، میتواند علاوه بر حفظ ارزش پول مردم، بخش تولیدی کشاورزی را بدون اتکا به پول پرقدرت بانک مرکزی و تشدید تورم، احیا کند.