به گزارش اکواقتصاد، مهدی زارع، استاد پژوهشکده بینالمللی زلزلهشناسی، با اشاره به اینکه تداوم شش سال گرما و خشکی، ذخیره برف راهبردی ارتفاعات تهران را که حکم بانک آب تابستانی سدها را داشت تقریباً از بین برده، میگوید: «وقتی برفی در ارتفاعات وجود نداشته باشد، دبی پایه رودخانههای کرج، جاجرود و لار بهشدت افت میکند.» وی وضعیت آبهای زیرزمینی در پهنههایی مثل شمیرانات و دماوند را بهدلیل ویژگیهای خاص زمینشناسی و بارگذاریهای جمعیتی و تفریحی، نماد بارز بحران خشکسالی هیدرولوژیک میداند.
زارع درباره تأثیر بارشهای سال آبی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ نیز توضیح میدهد که اگرچه این بارندگیها روانآبهای سطحی موقتی ایجاد کردهاند، اما به دلیل کوهستانی بودن حوضهها و سرعت بالای تخلیه، پتانسیل چندانی برای تغذیه آبخوانهای آسیبدیده نداشتهاند. این وضعیت نشان میدهد که تهران در مواجهه با چالشهای آبی، وارد مرحلهای عمیقتر شده است که مدیریت آن نیازمند رویکردهایی فراتر از خوشبینی به بارشهای مقطعی است.