به گزارش اکو اقتصاد، سازمان ملل متحد در تازهترین نسخه از گزارش «چشمانداز جمعیت جهان» اعلام کرده است که جمعیت جهان در سال ۲۰۲۴ به حدود ۸.۲ میلیارد نفر رسیده؛ رقمی که نشان میدهد زمین همچنان در مسیر رشد جمعیتی قرار دارد، هرچند سرعت این رشد در بسیاری از کشورها بهطور محسوسی کاهش یافته است.
بر اساس این گزارش، هند اکنون با پشت سر گذاشتن چین، پرجمعیتترین کشور جهان شده است. این تحول، نتیجه سالها تفاوت در نرخ باروری، ساختار سنی، و الگوهای مهاجرتی است و نشان میدهد کانون رشد جمعیت جهانی بیش از پیش به جنوب آسیا و بخشهایی از آفریقا منتقل شده است.
در مقابل، چین با کاهش شدید نرخ رشد جمعیت و افزایش میانگین سن، وارد دورهای از کندی جمعیتی شده است. کاهش نرخ باروری در سالهای اخیر، همراه با پیرشدن جمعیت، موجب شده رشد جمعیت این کشور بهشدت محدود شود و حتی در برخی سالها روندی نزدیک به ثبات یا کاهش را تجربه کند. این وضعیت تنها به چین محدود نیست و کشورهایی مانند برزیل نیز با نشانههای مشابهی روبهرو هستند؛ نشانههایی که از عبور این کشورها از دوره رشد سریع به مرحله بلوغ جمعیتی حکایت دارد.
در سوی دیگر، کشورهایی مانند نیجریه همچنان در مسیر رشد پرشتاب قرار دارند و بر اساس پیشبینیهای سازمان ملل، نقش مهمی در افزایش جمعیت جهانی تا اواسط قرن ایفا خواهند کرد. نیجریه بههمراه چند کشور آفریقایی دیگر، به دلیل ساختار جوان جمعیت و نرخ باروری بالاتر، سهم فزایندهای در رشد جمعیت جهان خواهد داشت.
گزارش سازمان ملل همچنین پیشبینی میکند که جمعیت جهان در دهه ۲۰۸۰ میلادی به اوج خود برسد و به حدود ۱۰.۳ میلیارد نفر افزایش یابد. پس از آن، انتظار میرود روند رشد متوقف شده و جمعیت جهانی وارد مرحله ثبات نسبی شود؛ هرچند این ثبات به معنای یکنواختی در سطح کشورها نیست و برخی مناطق همچنان رشد جمعیتی خواهند داشت، در حالی که برخی دیگر با کاهش جمعیت و سالخوردگی روبهرو میشوند.
این دگرگونیها پیامدهای مهمی برای اقتصاد جهانی، بازار کار، امنیت غذایی، مهاجرت، نظامهای بازنشستگی و سیاستگذاری عمومی دارند. در کشورهای جوانتر، فشار اصلی بر ایجاد شغل، آموزش و زیرساخت خواهد بود؛ در حالی که در کشورهای پیرتر، چالش اصلی تأمین نیروی کار، افزایش هزینههای سلامت و پایداری صندوقهای بازنشستگی است.
به این ترتیب، نقشه جمعیت جهان در حال تغییر است: رشد از شرق آسیا به جنوب آسیا و آفریقا منتقل شده و آینده جمعیت جهانی بیش از هر زمان دیگری به توان کشورها در مدیریت این گذار وابسته است.