به گزارش اکواقتصاد، بازار سیمان این روزها بیش از آنکه تحت تأثیر نوسانات قیمت مواد اولیه یا تغییرات نرخ ارز باشد، گروگانِ وضعیت جادهها و ناوگان حملونقل شده است. سیمان به عنوان کالایی استراتژیک، برخلاف سایر محصولات، قابلیت انبارش طولانیمدت در محیطهای غیراستاندارد را ندارد و به دلیل وزن سنگین، هزینه جابهجایی آن متغیر اصلی در قیمت تمامشده محسوب میشود.
گزارشهای میدانی حاکی از آن است که کمبود ناوگان فعال، چالشهای تأمین سوخت برای کامیونداران و افزایش بیرویه کرایهها، باعث شده تا بسیاری از کارخانههای سیمان با وجودِ داشتن موجودی انبار، قادر به تحویل بهموقع سفارشها نباشند. این عدم تعادل بین عرضه و تقاضا در نقاط مختلف کشور، باعث شده است که قیمت سیمان در مقصد، فاصله بسیار زیادی با قیمت درب کارخانه پیدا کند؛ مابهتفاوتی که عملاً به جیب واسطهها و دلالان حملونقل میرود، نه تولیدکننده یا مصرفکننده نهایی. برای پیمانکاران ساختمانی نیز که «زمان» گرانبهاترین دارایی آنهاست،
اختلال در زنجیره تأمین سیمان به معنای توقف پروژهها و افزایش هزینههای سنگینِ تأخیر در کارگاههاست. کارشناسان معتقدند تا زمانی که تدبیری برای اولویتبخشی به ناوگان حمل کالاهای استراتژیک و رفع گلوگاههای لجستیکی اندیشیده نشود، نوسانات قیمتی در بازار سیمان فروکش نخواهد کرد و میتواند به رکود عمیقتر در بخش ساختوساز دامن بزند. در نهایت، تداوم این وضعیت زنگ خطری جدی برای پروژههای ملی است؛ چرا که سیمانِ موجود در انبار کارخانه، اگر به پای کار نرسد، هیچ دردی از بحرانهای بخش مسکن و عمران درمان نخواهد کرد.