به گزارش اکو اقتصاد، امروز در اقتصادهای توسعهیافته، شرکتها برای رشد، توسعه فناوری، افزایش تولید یا ورود به بازارهای جدید، تنها به بانکها وابسته نیستند. بازار سرمایه، صندوقهای سرمایهگذاری، سرمایهگذاران خطرپذیر، انتشار اوراق، فینتکها و ابزارهای نوین مالی، شبکهای گسترده از تأمین سرمایه را شکل دادهاند که به بنگاهها امکان میدهد متناسب با اندازه و نیاز خود، منابع مالی جذب کنند.
این همان موضوعی است که اینفوگرافی منتشرشده از سوی «اکواقتصاد» به آن میپردازد؛ اینکه تفاوت اقتصادهای قوی و ضعیف، فقط در فناوری یا حجم سرمایه نیست، بلکه در «کیفیت دسترسی به سرمایه» تعریف میشود.
در اقتصادهای پیشرفته، شرکتها مجبور نیستند ماهها برای دریافت تسهیلات بانکی منتظر بمانند یا با وثیقههای سنگین مواجه شوند. استارتاپها میتوانند از سرمایهگذاران جسورانه منابع جذب کنند، شرکتهای بزرگ از طریق انتشار اوراق تأمین مالی انجام دهند و کسبوکارها از ظرفیت بازار سرمایه برای توسعه استفاده کنند. نتیجه چنین ساختاری، سرعت بالاتر رشد اقتصادی، افزایش نوآوری، توسعه تولید و ایجاد اشتغال پایدار است.
در مقابل، اقتصادهایی که ساختار تأمین مالی آنها محدود و بانکمحور باقی مانده، معمولاً با چالشهای جدی روبهرو میشوند. وابستگی شدید بنگاهها به وام بانکی، فرآیندهای طولانی دریافت منابع، نرخهای بالای تأمین مالی، کمبود نقدینگی و دشواری دسترسی کسبوکارهای کوچک به سرمایه، باعث میشود بسیاری از پروژهها نیمهتمام بمانند یا اساساً شکل نگیرند.
در چنین شرایطی، سرمایهگذاری کاهش پیدا میکند، سرعت توسعه صنعتی افت میکند و اقتصاد به سمت رکود و کاهش بهرهوری حرکت میکند. به همین دلیل است که بسیاری از اقتصاددانان، توسعه نظام تأمین مالی را یکی از مهمترین پیشنیازهای رشد اقتصادی میدانند.
بررسی تجربه کشورهایی مانند آمریکا، کره جنوبی، چین و کشورهای اروپایی نیز نشان میدهد رشد سریع اقتصادی در این کشورها تنها نتیجه سیاستهای صنعتی نبوده، بلکه به توسعه بازارهای مالی و تنوع ابزارهای جذب سرمایه گره خورده است. بسیاری از غولهای فناوری جهان در سالهای ابتدایی فعالیت خود از طریق صندوقهای جسورانه و بازار سرمایه رشد کردند؛ مسیری که بدون وجود شبکه گسترده تأمین مالی تقریباً غیرممکن بود.
در ایران نیز طی سالهای اخیر موضوع تأمین مالی بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است. محدودیت منابع بانکی، افزایش هزینه سرمایه و نیاز بنگاهها به منابع جدید باعث شده توسعه ابزارهای نوین مالی، بازار سرمایه و تأمین مالی غیر بانکی به یک ضرورت تبدیل شود. کارشناسان معتقدند بدون ایجاد مسیرهای متنوع جذب سرمایه، نمیتوان انتظار جهش تولید، رشد پایدار یا افزایش سرمایهگذاری را داشت.
از همین منظر، سرعت دسترسی به سرمایه امروز نهتنها یک مسئله اقتصادی، بلکه یک مزیت رقابتی برای کشورها محسوب میشود. اقتصادی که بتواند سرمایه را سریعتر، ارزانتر و شفافتر به سمت تولید هدایت کند، شانس بیشتری برای رشد، اشتغالزایی و توسعه پایدار خواهد داشت.
شاید به همین دلیل است که در اقتصاد مدرن، دیگر تنها فناوری یا منابع طبیعی تعیینکننده فاصله کشورها نیست؛ بلکه کیفیت و سرعت تأمین مالی نیز به یکی از مهمترین معیارهای قدرت اقتصادی تبدیل شده است.