به گزارش اکو اقتصاد، برزو حقشناس؛ کارشناس اقتصادی در گفتوگو با خبرنگار ما، با اشاره به تجربه اقتصادهای جنگزده تأکید میکند که مهمترین تهدید امروز اقتصاد ایران، «عدم قطعیت» و «سطح بالای ریسک» است؛ عواملی که به گفته او اجازه نمیدهد تولید به محور ثبات بازار تبدیل شود.
حقشناس در پاسخ به این پرسش که چرا اقتصادها در شرایط جنگی به سمت تقویت تولید داخلی میروند، گفت: «در شرایط جنگی، حرکت به سمت تولید داخلی بیشتر یک اجبار است. وقتی کشور با محدودیتهایی مثل محاصره اقتصادی یا اختلال در تجارت خارجی مواجه میشود، طبیعتاً ناچار است بخشی از نیازهای خود را از داخل تأمین کند.»
وی افزود: «البته نمیتوان انتظار داشت کشوری که از قبل برای توسعه تولید برنامهریزی نکرده، ناگهان در دوران جنگ به خودکفایی برسد. افزایش ظرفیت تولید، نیازمند زمان، سرمایهگذاری و سیاستگذاری بلندمدت است. اگر این تمهیدات از قبل اندیشیده نشده باشد، اقتصاد در شرایط بحران با مشکلات جدی روبهرو میشود.»
این کارشناس اقتصادی درباره پیامدهای بیتوجهی به تولید در دوره جنگ و پساجنگ نیز اظهار کرد: «اولین نتیجه بیتوجهی به تولید، کمبود کالا است. وقتی اقتصاد به واردات وابسته باشد، با بروز بحران یا جنگ، زنجیره واردات دچار اختلال میشود و این موضوع خودش را در قالب کمبود محصولات و برهم خوردن زنجیره تولید و توزیع نشان میدهد.»
حقشناس با اشاره به سیاستهای دولت در شرایط جنگی تصریح کرد: «سیاستهای فوری معمولاً اثر کوتاهمدت و زودگذر دارند. دولتها باید از قبل برای شرایط بحران برنامه داشته باشند. در دوره جنگ معمولاً سیاستهای پولی انقباضی اجرا میشود تا سرعت گردش نقدینگی کاهش پیدا کند و نظارت بر توزیع کالاهای اساسی افزایش یابد.»
وی درباره نقش تولید داخلی در کاهش وابستگی ارزی نیز گفت: «طبیعتاً هرچه میزان تولید داخلی یک کالا متناسب با نیاز کشور بیشتر باشد، وابستگی به واردات آن کاهش پیدا میکند و در نتیجه فشار ارزی نیز کمتر میشود. اما در دنیای امروز، خودکفایی کامل در کل زنجیره تولید تقریباً غیرممکن است.»
او ادامه داد: «ممکن است کشوری در تولید یک محصول نهایی خودکفا باشد، اما مواد اولیه یا بخشی از زنجیره تولید آن را وارد کند. کشورهای موفق دنیا معمولاً مزیتهای نسبی خود را شناسایی میکنند و بر همان اساس سیاستهای تولید، صادرات و واردات خود را تنظیم میکنند.»
حقشناس با اشاره به تجربه کشورهای درگیر جنگ خاطرنشان کرد: «ثبات اقتصادی پس از جنگ، بیش از هر چیز به سیاستهایی بستگی دارد که بعد از پایان بحران اتخاذ میشود. برای مثال ویتنام پس از جنگ با آمریکا، سیاست کاهش تنش و تقویت بخشهای دارای مزیت اقتصادی مانند صنعت منسوجات را در پیش گرفت و توانست به یکی از صادرکنندگان مهم تبدیل شود.»
وی در پایان، مهمترین مانع تبدیل شدن تولید به محور ثبات اقتصادی در ایران را نااطمینانی دانست و گفت: «در حال حاضر بزرگترین مشکل اقتصاد ایران، عدم قطعیت و بالا بودن سطح ریسکهاست. وقتی یک اقتصاد در مدت کوتاهی چند بار با بحران و تنش مواجه میشود، طبیعی است که سرمایهگذاری و تولید آسیب ببیند.»
او تأکید کرد: «در بلندمدت نیز سیاستهای پوپولیستی، قیمتگذاری دستوری و دخالت بیش از اندازه دولت در اقتصاد، از مهمترین عواملی هستند که به تولید آسیب میزنند و مانع شکلگیری ثبات پایدار در بازار میشوند.»
نظرات (0)
هنوز نظری ثبت نشده است. اولین نفر باشید!
ثبت نظر جدید