به گزارش اکواقتصاد، طبق آخرین داده‌های آموزشی سازمان یونسکو و شرکت‌های فناوری آموزشی، بیش از ۶۰ درصد مدارس در کشورهای توسعه‌یافته و نزدیک به ۲۵ درصد مدارس در کشورهای در حال توسعه، از ابزارهای هوش مصنوعی برای برنامه‌ریزی درسی، تحلیل عملکرد دانش‌آموزان، و حتی شخصی‌سازی شیوه آموزش استفاده می‌کنند.
معلمان دیگر تنها نقش انتقال‌دهنده دانش را ندارند؛ هوش مصنوعی با تحلیل رفتار یادگیری دانش‌آموزان، نقاط ضعف و قوت هر فرد را شناسایی کرده و به معلمان کمک می‌کند تا آموزش کاملاً متناسب با نیاز هر دانش‌آموز ارائه دهند. این فناوری از طریق چت‌ربات‌های آموزشی، سامانه‌های پاسخ‌گو و ابزارهای تولید محتوا، بار آموزشی را کاهش داده و زمان بیشتری برای تعامل انسانی و خلاقیت فراهم می‌سازد.
در برخی کشورها از جمله ژاپن، فنلاند و کره جنوبی، کلاس‌های درس با کمک هوش مصنوعی تبدیل به محیط‌هایی شده‌اند که هر دانش‌آموز مسیر منحصر به فرد خود را در یادگیری طی می‌کند. در ایران نیز چند مجموعه آموزشی خصوصی و استارتاپ‌های تازه‌تأسیس در حال آزمایش مدل‌های هوش مصنوعی برای تصحیح خودکار آزمون‌ها، پیشنهاد منابع مطالعاتی شخصی‌سازی‌شده و تدریس مجازی تعاملی هستند.
البته کارشناسان هشدار می‌دهند که استفاده گسترده از هوش مصنوعی در مدارس، بدون چارچوب اخلاقی مشخص و قوانین حفظ داده، می‌تواند خطراتی در زمینه حریم خصوصی دانش‌آموزان و وابستگی بیش‌ازحد به فناوری ایجاد کند. با این حال، مسیر کلی صنعت آموزش جهان به‌روشنی نشان می‌دهد که آینده یادگیری، ترکیبی از انسان و ماشین خواهد بود.
در افق پیش رو، «معلم دیجیتال»، «دانش‌آموز هوشمند» و «کلاس داده‌محور» دیگر مفاهیمی تخیلی نیستند؛ بلکه واقعیت روزهای نزدیک‌آینده‌اند. به نظر می‌رسد هوش مصنوعی نه تنها نحوه آموزش، بلکه معنای یادگیری را برای همیشه تغییر داده است.