به گزارش اکواقتصاد، بر اساس اعلام اتحادیه غلات روسیه (RGU) و با استناد به پیش‌بینی اوکسانا لوت وزیر کشاورزی روسیه، این کشور در سال ۲۰۲۶ قادر خواهد بود حدود ۵۵ میلیون تن غلات صادر کند؛ رقمی که حدود ۵ میلیون تن بیش از سال گذشته برآورد می‌شود و نشان‌دهنده تداوم نقش‌آفرینی مسکو در بازار جهانی غلات است.همچنین شورای بین‌المللی غلات (IGC) پیش‌بینی خود از برداشت گندم روسیه در فصل جاری را به ۸۷.۶ میلیون تن افزایش داده و برآورد کرده است که صادرات گندم این کشور می‌تواند به ۴۴.۲ میلیون تن برسد. این ارقام، روسیه را همچنان در جایگاه یکی از بزرگ‌ترین صادرکنندگان گندم جهان تثبیت می‌کند؛ جایگاهی که در سال‌های اخیر با تحولات ژئوپلیتیکی و محدودیت‌های تجاری، اهمیت دوچندانی یافته است.کریدورهای صادراتی روسیه؛ مزیت‌ها و محدودیت‌هاافزایش ظرفیت صادراتی روسیه در شرایطی رخ می‌دهد که این کشور برای انتقال محموله‌های غلات خود به بازارهای هدف، از چند مسیر اصلی دریایی و زمینی بهره می‌برد که هر یک دارای مزایا و چالش‌های خاص هستند.۱. کریدور دریای سیاه–آزوف؛ مسیر اصلی اما پرریسکمهم‌ترین مسیر صادرات غلات روسیه، کریدور دریای سیاه–آزوف است که از طریق بنادری چون نووروسیسک و تامان انجام می‌شود. این مسیر سهم عمده‌ای از صادرات غلات روسیه به بازارهای خاورمیانه، آفریقا و آسیا را پوشش می‌دهد.با این حال، وابستگی این کریدور به عبور از تنگه‌های بسفر و داردانل و تأثیرپذیری از تحولات امنیتی و سیاسی منطقه، همواره با ریسک‌های عملیاتی، نوسان در هزینه‌های حمل و افزایش وابستگی به ترکیه همراه بوده است؛ موضوعی که مسکو را به سمت تنوع‌بخشی مسیرهای صادراتی سوق داده است.