به گزارش اکواقتصاد، تقویت معنادار یوان چین در برابر دلار، بار دیگر توجه بازارهای جهانی را به راهبرد ارزی پکن و نشانههای یک چرخش تدریجی در مدیریت ذخایر خارجی این کشور جلب کرده است. روز سهشنبه، یوان چین به محدوده ۶.۹ در برابر هر دلار رسید؛ سطحی که آن را به بالاترین قیمت در حدود ۳۴ ماه اخیر نزدیک میکند. این حرکت ارزی پس از آن شتاب گرفت که گزارشهایی منتشر شد مبنی بر اینکه نهادهای ناظر مالی در چین از بانکها و مؤسسات مالی خواستهاند میزان قرار گرفتن بیشازحد در معرض اوراق خزانهداری آمریکا را کاهش دهند.
بر اساس این توصیهها، مؤسسات مالی باید داراییهای مرتبط با خزانهداری ایالات متحده آمریکا را مدیریت کرده و در مواردی که سطح مواجهه بالا ارزیابی میشود، از حجم این موقعیتها بکاهند. این دستورالعمل نه بهعنوان اقدامی سیاسی یا ژئوپولیتیکی، بلکه با استناد به «ریسک تمرکز» و «نوسانات بازار» توصیف شده است. مقامات چینی تأکید کردهاند که هدف اصلی، تنوعبخشی به ریسک داراییها و مدیریت هوشمند پرتفوی ارزی است، نه ارسال سیگنالی مبنی بر کاهش اعتماد به بدهی دولت آمریکا.
با این حال، واکنش بازار ارز نشان داد که معاملهگران این تحول را فراتر از یک توصیه فنی تلقی کردهاند. کاهش احتمالی تقاضای چین برای اوراق خزانهداری آمریکا، بهعنوان یکی از بزرگترین دارندگان این اوراق در جهان، پیامدهای روانی و بنیادی برای بازارهای مالی دارد. از نگاه فعالان بازار، این اقدام میتواند به معنای آغاز یک تغییر تدریجی در ترکیب ذخایر ارزی چین باشد؛ تغییری که در نهایت به نفع تقویت جایگاه یوان در مبادلات مالی و تجاری عمل میکند.
این تحول در شرایطی رخ میدهد که طی ماههای اخیر، نشانههایی از گرایش گستردهتر اقتصادهای بزرگ به کاهش وابستگی به داراییهای دلاری مشاهده شده است؛ روندی که برخی تحلیلگران از آن با عنوان «تنوعسازی ارزی» یاد میکنند. در چنین فضایی، هرگونه سیگنال از سوی پکن درباره مدیریت ذخایر دلاری، میتواند جریان سرمایه را به سمت داراییهای مبتنی بر یوان هدایت کند و از پول ملی چین حمایت نماید.
همزمان، اظهارات اخیر شی جینپینگ رئیسجمهور چین نیز بر انتظارات بازار افزوده است. او اوایل ماه جاری در رسانههای دولتی از هدفگذاری برای دستیابی به یک «ارز قدرتمند» سخن گفت؛ عبارتی که از دید بسیاری از ناظران، حامل پیام روشنی درباره تمایل پکن به ارتقای نقش بینالمللی یوان است. اگرچه چین سالهاست سیاست مدیریتشدهای بر نرخ ارز خود اعمال میکند، اما تقویت اخیر یوان و همزمانی آن با توصیههای جدید به بانکها، این گمانه را تقویت کرده که پکن در حال حرکت بهسوی یک تغییر ساختاری تدریجی در راهبرد ارزی خود است.
از منظر بنیادی، کاهش تمرکز بر اوراق خزانهداری آمریکا میتواند به آزادسازی بخشی از منابع ارزی چین برای سرمایهگذاری در داراییهای جایگزین منجر شود؛ از جمله داراییهای داخلی یا سرمایهگذاریهای خارجی با تنوع جغرافیایی بیشتر. این امر، علاوه بر مدیریت ریسک، میتواند تقاضا برای یوان را افزایش دهد و از نرخ برابری آن در برابر دلار حمایت کند.
در بازار ارز، سطح ۶.۹ برای یوان از نظر روانی و تکنیکال اهمیت دارد. عبور پایدار از این محدوده میتواند انتظارات معاملهگران را به سمت سطوح قویتر هدایت کند، بهویژه اگر دادههای اقتصادی پیشرو نیز از این روند حمایت کنند. در حال حاضر، نگاه بازارها به دادههای تورمی این هفته دوخته شده است تا نشانههایی از مسیر سیاست پولی چین و همچنین چشمانداز تقاضای داخلی به دست آید.
اگر تورم در سطوحی مدیریتشده باقی بماند، دست سیاستگذار پولی برای حمایت غیرمستقیم از یوان بازتر خواهد بود. در مقابل، افزایش فشارهای تورمی میتواند بانک مرکزی را به سیاستهای محتاطانهتری سوق دهد که بر نرخ ارز نیز اثرگذار است. به همین دلیل، دادههای تورمی پیشرو نقش مهمی در تعیین پایداری تقویت اخیر یوان خواهند داشت.
در سطح بینالمللی نیز این تحول بیاهمیت نیست. چین یکی از بزرگترین دارندگان اوراق خزانهداری آمریکاست و هرگونه تغییر در رفتار سرمایهگذاری آن، میتواند بر بازار بدهی آمریکا و حتی نرخ بازده این اوراق اثر بگذارد. اگرچه مقامات چینی این اقدام را صرفاً در چارچوب مدیریت ریسک معرفی کردهاند، اما بازارها بهخوبی میدانند که چنین تغییراتی معمولاً پیامدهای چندلایه دارد.
در مجموع، تقویت یوان به محدوده ۶.۹ را میتوان نتیجه همزمان چند عامل دانست: سیگنالهای سیاستی درباره مدیریت ذخایر دلاری، انتظارات نسبت به راهبرد ارزی جدید، و چشمانداز ورود جریان سرمایه به بازارهای چین. اگر این روند با دادههای اقتصادی مساعد و ثبات سیاستی همراه شود، یوان میتواند در ماههای آینده جایگاه قویتری در برابر دلار تثبیت کند؛ مسیری که نهتنها برای بازار ارز، بلکه برای توازن قدرت مالی در سطح جهانی نیز معنادار خواهد بود.